ကဗ်ာဆိုတာ
ႏွလံုးေသြးတစ္စက္နဲ႔ ေခတ္အဆက္ဆက္ စီးဆင္းႏိုင္တဲ့ ၿမစ္ ၿဖစ္တယ္။ စၾကဝဠာထဲမွာ (ဒါမွမဟုတ္) လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ရႈမဆံုးေအာင္ ရုန္းကန္လွပေနတဲ့ သဘာဝတရားငယ္တစ္ခုလို႔ ... ကဗ်ာကို ... ေၾသာ္ .. ဘယ္သူေတြမ်ား ခ်စ္ႏိုင္ပါလိမ့္ ..။
ေမာင္သိန္းေဇာ္

ကဗ်ာ
ကမၻာေၿမၿပင္ရဲ႕
ေသၿခင္းမဲ့အသည္းႏွလံုး
ငါ့အခ်စ္ဆံုးေပါ့
သစၥာတရားကို တိုက္ရိုက္ဘာသာၿပန္ထားတာၿဖစ္တယ္။
မင္းဆက္ၿငိမ္း

ကဗ်ာေကာ႔ေတးလ္ (၁)

Sunday, May 23, 2010

ကဗ်ာေကာ႔ေတးလ္ (၁)

ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ႔ကဗ်ာေလးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ ေကာ႔ေတးလ္တစ္ခြက္ တိုက္မလို႕ပါ .....။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာကို ခ်စ္တဲ႔ ၊ ကဗ်ာေတြကို စြဲလန္းတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ဟိုကၠဳ ကဗ်ာေတြကို သိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

ကဗ်ာေန႕မွာ ဒီ ဘေလာ႔ခ္မွာ ကဗ်ာ installation တစ္ခုလုပ္ဖုိ႕ စိတ္ကူးပါတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ အပ်င္းထူေနတာနဲ႕ ေရြးထားျပီးသားကဗ်ာေတြကို မေရးျဖစ္လုိက္ပါဘူး။ နည္းနည္းေနာက္က်သြားေပမယ္႔ ကဗ်ာေန႕အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကဗ်ာေတြကို သိပ္ခ်စ္တဲ႔သူတုိင္းအတြက္ပါ။ ကဗ်ာေတြကို ဘာအေၾကာင္းနဲ႕ပဲေရးေရး ကဗ်ာေရးေနတဲ႔သူတုိင္းရဲ႕ရင္ထဲမွာ ကဗ်ာကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္ရိွေနပါတယ္။ အသက္ကို ဘာလုိ႕ရွဴေနရသလဲလို႕ေမးရင္ ေမာလာလို႕ လို႕ေျဖရသလို ကဗ်ာကို ဘာလို႕ေရးသလဲဆိုရင္ ေမာလာလို႕လို႕ေျဖရမယ္ထင္ပါတယ္။ .... စိတ္ထဲမွာ သိမ္းထားရတာေတြ ...ဖ်တ္ခနဲေတြ႕တာေတြမွတ္ထားရတာမ်ားလို႕ေမာလာတာေတြ .... ဘ၀ကိုေမာလာတာေတြ၊ ... အာရံုေတြကိုေမာလာတာေတြ ... တစ္ခုုခုကို ေမာလာတာေတြကို ကဗ်ာေရးၾကတယ္လုိ႕ထင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ထဲ၀င္ေနတဲ႔ကဗ်ာေတြကို ေကာ႔ေတးလ္တစ္ခြက္ အျဖစ္ ေဖ်ာ္ပစ္လုိက္တဲ႔အခါ ......။

ေရွးဆရာေတြရဲ႕ လမ္းကို
ငါမလုိက္ခ်င္ဘူး။
သူတို႕ရွာေဖြတဲ႔အရာကို
ငါရွာခ်င္တာ တစ္ခုတည္း။ ။
ဗသွ်ိဳး
(ေဇယ်ာလင္း ဘာသာျပန္- ဂ်ပန္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာမ်ား)

ဒီကဗ်ာေလးကို သေဘာက်ျပီး အဲဒိကဗ်ာစာအုပ္ကို၀ယ္လုိက္တယ္။ စာအုပ္ကိုဖတ္ရင္ အားလံုးဖတ္တယ္။ ေရွ႕ဆံုးက ဘယ္သူ ထုတ္လဲ၊ ဘယ္စာအုပ္တိုက္ကထုတ္လဲ၊ ေနာက္ဆံုးစာအုပ္ကို ဘယ္သူခ်ဳပ္လဲဆိုတာကိုလည္းဖတ္တယ္။ အခုစာအုပ္ကို ကုိျမင္႔ခ်ဳဳပ္တယ္။ ကိုျမင္႔ခ်ဳပ္တဲ႔စာအုပ္ေတြကြာလတီေကာင္းတာကို ကြ်န္ေတာ္ သိေနတယ္။ အဲဒါကို သူသိခ်င္မွသိမယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကိုျမင္႔ဟာ သူ႕စာအုပ္ေတြကို အေကာင္းဆံုးခ်ဳပ္ေနတယ္။ ေနာက္ထူးျခားခ်က္က ႏွစ္ကာလမ်ားရဲ႕ ပထမဆံုးစာအုပ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတယ္။ ျမန္မာေငြ သံုးရာတိတိေပးရတယ္။

ကဗ်ာေလးကိုဖတ္ရင္ ဗသွ်ိဳးဆိုတဲ႔ လူငယ္ေလးကို ျမင္ရမယ္။ ဗသွ်ိဳးဟာ ဇင္ဆရာေတြရဲ႕ ဆရာၾကီးပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူ႕ရဲ႕ လူငယ္စိတ္ေလးကို ကဗ်ာထဲမွာေရးထားတယ္။ သူက အတုလုိက္ခိုးေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူက လုိက္ၾကည္႕ေနတာ၊ လုိက္သင္ယူေနတာ ... သိခ်င္ရံုေလးသက္သက္အတြက္ ...။ အဲဒီအယူအဆေလးကို သိပ္ၾကိဳက္လုိ႕ ဒီကဗ်ာကို ဒုိင္ယာရီရဲ႕ေရွ႕ဆံုးမွာေရးထားလိုက္တယ္ ....။

တစ္ခ်ိန္က ေန႕တုိင္းေရးျဖစ္တဲ႔စာအုပ္ေလးရဲ႕ေရွ႕မွာလည္း ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးထားခဲ႔တယ္။ သမားရိုးက်ေတြကို ခြဲထြက္ဖုိ႕ သမားရိုးက်ေတြကုိ ဆန္႕က်င္ဖုိ႕ အားေပးတဲ႔ကဗ်ာေတြကို ၾကိဳက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ဟာ သိုးေတြလုိ ေရွ႕က ဆရာေတြေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္လုိက္ေနဖုိ႕မလိုဘူး ....။ သူတို႕မွန္လား မွားလား သိခ်င္တယ္။ သူတို႕ဘာလုိ႕သြားတာလည္းသိခ်င္တယ္။ သူတုိ႕ကိုနားလည္ခ်င္တယ္။ ပညာသင္တာဟာ ပံုတူကူးတာမဟုတ္ဘူး ... လမ္းကို သိဖုိ႕ၾကိဳးစားေနတာပဲလုိ႕ ဒီကဗ်ာေလးက အမ်ားၾကီးေျပာျပခဲ႔တယ္။

သင္႔ကိုေရာ ဒီကဗ်ာေလးက ဘာေတြေျပာေနတယ္လုိ႕ သင္ခံစားရလဲ ....။
ကဗ်ာေလးကို စိတ္ထဲမွာသိမ္းထားလုိက္ပါ .....။
တစ္ေန႕မွာ သူေျပာတဲ႔စကားေတြကို သင္ၾကားရလိမ္႔မယ္။


မိုးေ၀းရဲ႕ သူပဲအၾကမ္း သူပဲအေခ်ာဆိုတဲ႔ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ပန္းခ်ီဆိုတဲ႔ ကဗ်ာေလးကိုလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္။
ပိေတာက္ပန္းေတြ ေၾကြေနတာ ေတြ႕ရင္ ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ လမ္းခြဲၾကရတဲ႔ ေန႕ေလးကို သတိရတယ္။ သူတို႕ေတြက မိသားစုလုိက္ ႏိုင္ငံျခားကိုေျပာင္းခါနီးအခ်ိန္ .... သူတုိ႕ျခံထဲက ပိေတာက္ပင္ေလးေအာက္မွာ အားလံုးစုျပီးထိုင္ေနၾကတယ္။ April လရဲ႕ေန႕လည္ခင္းတစ္ခုမွာ ပိေတာက္ေတြဆိုးဆိုးရြားရြားေၾကြေနတယ္။ အဲဒီျမင္ကြင္းကို ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုမွ မေမ႔ေတာ႔ဘူး ....။ သိပ္ခင္တဲ႔သူေတြနဲ႕ခြဲရဦးမယ္လုိ႕ ပိေတာက္ပန္းေတြေၾကြတိုင္း ေတြးမိသြားတတ္တယ္။ ... ပိေတာက္ပင္ကို Gumkino လို႕ေခၚတယ္လို႕ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္။ .... တစ္ေန႕ေန႕ ပိေတာက္ပြင္႔ေတြမေၾကြေတာ႔တဲ႔ေန႕မွာ ငါတုိ႕ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္လို႕ကတိေတြေပးခဲ႔ၾကတယ္ .....။ အခုဆိုကြ်န္ေတာ္တို႕ျပန္မေတြ႕တာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ျပည္႕သြားျပီ ....။ ပိေတာက္ေတြကေတာ႔ေၾကြတုန္းပဲ ....။ ... အခုကဗ်ာေလးကလည္း တစ္ျခားအဓိပၸာယ္ေတြလည္းပါပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ ေၾကြေနတဲ႔ပိေတာက္ပန္းအထိပဲစိတ္နဲ႕ဖတ္ျပီး စိတ္နဲ႕ခရီးထြက္သြားခဲ႔တယ္။

ပန္းခ်ီ

ႏူးညံ႕လို႕လား
တအားနာက်င္လြန္းလို႕လား
ပိေတာက္ပြင္႔ေလးေတြ
တဖြဲဖြဲေၾကြေနတဲ႔ ျမင္ကြင္းထဲ
ထီးေဆာင္းျပီး ျဖတ္သန္းေနတာ။

အာရံုကို စုစည္းလုိက္ဖုိ႕
ငါကိုးကြယ္တဲ႔ ၾကိုဳးစကိုမျမင္ႏိုင္
သူ႕အလင္းက မ်က္စိမႈန္တယ္။ ။

မိုးေ၀း


ေနာက္ထပ္ကဗ်ာေလးကိုေတာ႔ တဂိုးရဲ႕ကဗ်ာေလးကို ေရြးလုိက္ပါတယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက အိမ္မွာ စီးပြားေရးအခက္အခဲျဖစ္ပါတယ္။ ကုန္းေကာက္စရာမရိွေအာင္မြဲသြားတယ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို စာေတြ႕လက္ေတြ႕ သင္ယူရတဲ႔အခ်ိန္လုိ႕ေျပာရပါမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာက်က္ဖို႕ အာရံုစိုက္ရတာ သိပ္ခက္တယ္။ က်ဴရွင္လခမွန္မွန္ေပးႏုိင္တဲ႔သူေတာင္ျဖစ္ဖုိ႕ အေတာ္ေလးၾကိဳးစားခဲ႔ရတယ္။ အေဖက စီးပြားရွာဖုိ႕ ႏိုင္ငံရဲ႕အျပင္ဘက္ကိုထြက္သြားတယ္။ ဘ၀ဟာ မထင္မွတ္တာေတြျဖစ္လာတတ္တယ္။ အရင္ကရိွခဲ႔ဖူးတဲ႔ အကုသိုလ္ကို ေရွာင္လုိ႕မရဘူး .... ဒါကို သည္းခံျပီးျဖတ္ေက်ာ္ရမယ္လို႕ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နားလည္ခဲ႔တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ အစ္ကို ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က က်ဴရွင္စရိတ္ေတြေထာက္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး စာအုပ္၀ယ္ဖုိ႕ ပိုက္ဆံထပ္ေပးပါတယ္။ တစ္လကို အျပင္စာအုပ္၀ယ္ဖုိ႕ ႏွစ္ေထာင္၊သံုးေထာင္ေလာက္ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မွာ ၀ယ္ျဖစ္တဲ႔စာအုပ္ေတြမွာ တဂိုးရဲ႕စာအုပ္ေတြမ်ားပါတယ္။ ျမသန္းတင္႔ဘာသာျပန္ျပီး တစ္အုပ္ကို တစ္ရာပဲေပးရလုိ႕၀ယ္တာပါ။ ဂုဏ္ထူးစာေပမွာ သြား၀ယ္ပါတယ္။ စာရြက္ေတြ လြတ္ေနတာ စာမ်က္ႏွာေက်ာ္ေနတာဆိုျပန္ျပန္သြားလဲလို႕ ဆိုင္ကလူေတြနဲ႕ပါ မ်က္မွန္းတန္းမိလာပါတယ္။ သစ္သီးခူးဆိုတဲ႔ စာအုပ္ေလးကို သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ အခုကဗ်ာက အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္ထဲကပါ .... ခံစားၾကည္႕ပါဦး ....။ ဒီကဗ်ာေလးဖတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀မွာ အမ်ားၾကီးစိတ္ခ်မ္းသာခဲ႔ရပါတယ္။



၁၂
ဟိုေအာက္မွာ
စိမ္းလဲ႔ၾကည္ေနတဲ႔ ယမုန္နာျမစ္က
တသြင္သြင္စီးလို႕၊
အထက္မွာေတာ႔
အစြန္းထြက္ေနတဲ႔ ကမ္းပါးၾကီးေတြက
မ်က္ေမွာင္ကုတ္လို႕
ေတာအုပ္ေတြနဲ႕ညိဳမႈိင္းျပီး
ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ေတြ အမာရြတ္ထင္ေနတဲ႔
ေတာင္တန္းၾကီးေတြက ပတ္လည္၀ိုင္းလို႕။

ရဟန္း ေဂါ၀ိႏၵဟာ
ေက်ာက္ေဆာင္တစ္ခုေပၚမွာထုိင္ျပီး
တရားစာရြတ္ေနတယ္။
သည္တုန္းမွာ ဥစၥာမာန္ေစာင္ၾကီးလွတဲ႔
သူ႕တကာ ရာဂုႏၵ ေရာက္လာျပီး ဦးခ်ရင္း
"တပည္႕ေတာ္ လွဴဖြယ္၀တၳဳ သည္
ဆင္းရဲႏံုခ်ာလွပါသည္၊
ကိုယ္ေတာ္လက္ခံျခင္းငွာပင္ မထုိက္ပါ" လို႕
ေလွ်ာက္တင္တယ္။
သည္လိုေလွ်ာက္ျပီး
အလြန္အဖုိးထုိက္တဲ႔
ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြ စီျခယ္ထားတဲ႔
ေရႊလက္ေကာက္တစ္ရံကို ဆက္ကပ္သတဲ႔။

ရဟန္း ေဂါ၀ိႏၵဟာ
လက္ေကာက္တစ္ဖက္ကို လွမ္းယူ
လက္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းမွာ ခ်ိတ္ျပီး
ေ၀ွ႕ယမ္းကစားေနတယ္။
လက္ေကာက္မွာ စီျခယ္ထားတဲ႔ စိန္ပြင္႔ေတြဟာ အလင္းျမားတန္းေတြ
တစ္စင္းျပီးတစ္စင္း ပစ္လႊတ္ေနသလို
တလက္လက္နဲ႕။

သည္လိုနဲ႕ လွည္႕ေနရင္း
လက္ေကာက္ဟာ
လက္က လြတ္က်သြားျပီး
ကမ္းပါးအတိုင္း
ေရထဲလိမ္႔က်သြားပါေလေရာ။
ရာဂုႏၵဟာ "အလိုေလး အက်ိဳးနည္းပါျပီ" လို႕ေအာ္ရင္း
ျမစ္ထဲကို ခုန္ဆင္းလုိက္တယ္။
ရဟန္းေဂါ၀ိႏၵကေတာ႔
တရားစာကိုပဲ ဆက္ရြတ္ေနသတဲ႔။
ျမစ္ေရေတြက
လက္ေကာက္ကို သယ္ေဆာင္ျပီး
ဆက္လက္စီးဆင္းသြားၾကတယ္။
ညေနၾကေတာ႔
ရာဂုႏၵျပန္ေရာက္လာတယ္။
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးလဲ ေရေတြ ရႊဲလို႕။
ေမာလဲေမာလွျပီေလ။

ရာဂုႏၵက ေမာၾကီးပန္းၾကီးနဲ႕
"လက္ေကာက္ ဘယ္မွာ က်သြားတယ္ဆိုတာ
အရွင္ျပရင္ တပည္႕ေတာ္ ျပန္ရေအာင္
ယူပါ႔မယ္ ဘုရား" လို႕ေလွ်ာက္သတဲ႔။

ရဟန္းေဂါ၀ိႏၵက
"ဒီေနရာမွာ က်သတဲ႔" လို႕ေျပာျပီး
က်န္တဲ႔ လက္ေကာက္တစ္ဖတ္နဲ႕ ပစ္ခ်ျပလိုက္သတဲ႔။


...........။
ကဗ်ာေလးက သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးေတြနဲ႕ပဲ ညေနတိုင္း စာက်က္ဖုိ႕ အာရံုကို စူးစိုက္ခဲ႔ရတယ္။ ... အဲဒီကဗ်ာေလးကို အခါခါဖတ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္းဖတ္သလို အေမ႔ကိုလည္းဖတ္ျပတယ္။ အကို႕ကိုလည္းဖတ္ျပတယ္။ အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနႏိုင္ဖုိ႕ ၊ စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ စာၾကိဳးစားႏိုင္ဖုိ႕ ဒီကဗ်ာေလးေတြကမထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ခြန္အားေတြေပးခဲ႔တယ္။

ေနာက္ထပ္ကဗ်ာေလးကိုေတာ႔ ကြန္စစ္ေကာင္းရဲ႕ ငါ႔ၾကာသေတး ကိုေရြးပါတယ္။
ၾကာသပေတးေန႕ေတြကို ဘာမွန္းမသိဘဲခ်စ္တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကာသပေတးေန႕ေတြမွာ ငယ္တုန္းက မၾကာခဏ လက္ေဆာင္ေတြရပါတယ္။ ၾကာသပေတးေန႕ဆိုရင္ အျပင္ထြက္လည္ရတာမ်ားပါတယ္။ ၾကာသပေတးေန႕ဆိုရင္ အလိုလိုေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ဘ၀မွာ ၾကာသပေတးေန႕ေတြနဲ႕ပတ္သက္ရင္ အမွတ္တရေတြမ်ားလြန္းလို႕ ၾကားသပေတးေန႕ နက္နက္ရိွဳင္းရိွဳင္းတြယ္ဆက္ထားတဲ႔ကံၾကမၼာနဲ႕လူတစ္ေယာက္လုိ႕ မၾကာခဏ ခံစားရပါတယ္။ ၾကာသပေတးေန႕ေလးတစ္ခုအေၾကာင္းကို ဖတ္ၾကည္႕ရေအာင္ဗ်ာ .....။

ငါ႔ၾကာသပေတး

ဒီေန႕ စြန္႕ပစ္ထားခဲ႔ခ်င္တဲ႔ မေန႕က ေပမမီ ေထာက္မမီ နံနက္ခင္းေတြ
ပုဆိုးစ အတင္းဆြဲျပီး တရြတ္တိုက္ လုိက္ပါလာတဲ႔ေန႕။
ဒီေန႕မစြန္႕ပစ္ႏုိင္တဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ ၂၄ နာရီ စိတ္ကူးေတြကို ေတာ႔
က်ကြဲမသြားေအာင္
စိုးရိမ္တၾကီးနဲ႕ပင္ပင္ပန္းပန္း ထမ္းပိုးထားရတဲ႔ေန႕။

အရင္လိုပါပဲေလ
ေန႕ပိုင္ရွင္ရဲ႕ အဆင္မေျပမႈအတြက္
စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာ ျဖစ္ေနရွာတဲ႔ေန႕။
ခ်စ္သူေတြကို ကခုန္ေပ်ာ္ျမဴးေစခ်င္ေပမယ္႔လဲ
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပြဲလမ္းသဘင္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိေသးတဲ႔ေန႕။
မိုးရိပ္မိုးသားေတြရဲ႕ အေနအထိုင္လြဲေခ်ာ္မႈေတြေၾကာင္႔
ေနပူက်ဲက်ဲၾကီးထဲ
အမုိးမရိွ အကာမရိွ ထိုင္ေနရတဲ႔ေန႕။
အျခားေန႕ေတြရဲ႕ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ မ်က္ႏွာေပးေတြကို
စက္ဆုပ္မိေပမယ္႔လဲ
ကိုယ္႔တံေထြးကိုယ္ ျပန္ျပန္မ်ိဳခ်ထားေနရတဲ႔ေန႕။
မွတ္တမ္းတင္ ဂုဏ္ျပဳျပီး ေမြးေန႕ပြဲေလး က်င္းပေပးလာမယ္႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ကို
ေတာင္႔ေတာင္႔တတၾကီးေစာင္႔စားေနရတဲ႔ေန႕။
ဘယ္ေန႕နဲ႕မွလဲမတူေအာင္
ကိုယ္႔၀တ္စံု ကိုယ္၀တ္ျပီး သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ေလး ေနခ်င္ေနတဲ႔ေန႕။
ဘယ္တံေတြးစက္ေတြမွလဲ မစင္ေအာင္
ကိုယ္႔သိကၡာ ကိုယ္ျခံဳျပီး လံုလံုျခံဳျခံဳေလး ေနခ်င္ေနတဲ႔ေန႕။

ဒါေပမယ္႔
အရင္လုိပါပဲေလ
မာန္မာနေတြကို တစ္ေနကုန္ တေ၀ါေ၀ါ ရြာခ်ပစ္ခ်င္လို႕ မရေသးတဲ႔ေန႕။
ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႕ ကံတရားဆိုတဲ႔ ခပ္ညံ႕ညံ႕ တံခါးရြက္ႏွစ္ရြက္ၾကားမွာ
ေျခေထာက္တစ္ဖက္ ညပ္ေနတဲ႔ေန႕။
ရိွစုမဲ႔စု လိုအင္ဆႏၵေလးေတြ အကုန္လံုး
တဆတ္ဆတ္ တုန္ခါ နာက်င္ေနတဲ႔ အဲဒီ ငါ႔ရဲ႕ၾကာသပေတးေန႕။ ။

ကြန္စစ္ေကာင္း

ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ရယ္စရာမဂၢဇင္း
ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၁

ေသာင္းေျပာင္းေထြလာက ကဗ်ာေတြက ဟာသကဗ်ာေတြမဟုတ္ပါဘူး။ အင္မတန္ အဆင္ျမင္႔တဲ႔ ကဗ်ာေကာင္းေတြပါေလ႔ရိွပါတယ္။ အဲဒါကိုလည္း သတိထားမိပါတယ္။ အဲဒါကိုက ရယ္စရာတစ္ခုလုိျဖစ္ေနပါတယ္။ ကဗ်ာၾကီးေတြက အတည္ေပါက္ၾကီးေရွ႕မွာ ခမ္းနားေနတာလုိ႕ခံစားရပါတယ္။

ေနာက္ထပ္တစ္ပုဒ္ကိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ သနပ္ခါးပြင္႔ကေလးကို ေရြးပါတယ္။ အဲဒီလို ရိုးသားျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ကဗ်ာမ်ိဳးကို ေရးတဲ႔သူေတြကို သေဘာက်ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ကဗ်ာဟာာ ပညာျပတဲ႔ေနရာမဟုတ္ပါဘူး။ ပညာျပခ်င္ရင္စိတ္က မရိုးသားတဲ႔အတြက္ ကဗ်ာရဲ႕ အၾကည္ဓာတ္၊ စင္ၾကယ္ရိုးသားမႈေပ်ာက္သြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ သနပ္ခါးပြင္႔ကေလး

စစ္မက္ျပိဳင္မိုး
ၾကယ္ကေလးေတြ စီးခ်င္းမထုိးၾကပါနဲ႕။

မိုးခ်ဳပ္အိမ္ျပန္
လမင္းကို ပန္တဲ႔မိန္းကေလး
ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႕ အိပ္စက္ေနလို႕ပါကြယ္။


တာရာမင္းေ၀
မိုးေခါင္လုိ႕တီးတဲ႔ဗံုသံမွ

ကဗ်ာတိုေလးထဲမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ သူခ်စ္တဲ႕ေကာင္မေလး ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလး အိပ္စက္ေနတာကို ၾကယ္ကေလးေတြလက္တာေၾကာင္႔ အေႏွာင္႔အယွက္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးလို႕ေျပာလည္းရတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို တန္ဖိုးထားတဲ႔သူတစ္ေယာက္ စစ္ပြဲေတြကိုမုန္းတီးေနတာကိုလည္း ခံစားႏုိင္တယ္။ .... ကဗ်ာေလးထဲကေနတစ္ဆင္႔ စိတ္ေတြဆီကို ဆက္လက္စီးဆင္းသြားတဲ႔အခါ .... ေမတၱာတရားကိုလည္းခံစားရမယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းခြင္႔ကို တန္ဖုိးထားတဲ႔စိတ္ကိုလည္းခံစားရတယ္။ ...ဘယ္သူ႕ကိုမွ မထိခိုက္ေစခ်င္တဲ႔ တရားမွ်တမႈကိုလည္းခံစားရတယ္ .....။ ကဗ်ာေလးကေတာ႔ ခံစားသူမရိွရင္ ကဗ်ာအျဖစ္နဲ႕မရိွပါဘူး။ စာအစုအေ၀းတစ္ခုအေနနဲ႕ပဲရိွပါတယ္။ မတီးခတ္ဘဲထားတဲ႕ ဂစ္တာတစ္လက္မွာ အသံမရိွသလို၊ မခံစားတတ္တဲ႔စိတ္ကို ကဗ်ာျဖတ္သြားရင္ ဘာသံမွမျမည္ပါဘူး။ ကဗ်ာေတြဟာ အသိဥာဏ္နဲ႕ႏွလံုးသားကို အေတာင္းဆိုဆံုး အႏုပညာပစၥည္းျဖစ္ပါတယ္။ သင္ႏွလံုးသားကိုေျဖေလ်ာ႔ထားလုိက္ပါ ... ကဗ်ာကို ျဖတ္သန္းခြင္႔ ...တီးခတ္ခြင္႔ျပဳလုိက္ပါ ...။ အဲဒီဂီတကို သင္ၾကားရလိမ္႔မယ္။

ေနာက္ထပ္ေရြးလုိက္တဲ႔ကဗ်ာကေတာ႔ မင္းထက္ေမာင္ရဲ႕ ေျပာင္းျပန္ဟုေခၚသည္ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီကဗ်ာေလးကို သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ မင္းထက္ေမာင္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို သေဘာက်တာက သူယံုၾကည္တာ သူလုပ္ေနလုိ႕ပါ။ ကဗ်ာဆရာတစ္ခ်ိဳ႕နားမလည္တဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးလို issue မ်ိဳးကို ကဗ်ာထဲ ထည္႕ပစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ၾကိဳက္ပါတယ္။ ကမာၻၾကီးကို လွေစခ်င္တာဟာ ကဗ်ာဆန္ပါတယ္။ ကမာၻၾကီးဟာ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ေတြ၊ စိတ္သေဘာထားမမွန္တဲ႔သူေတြ ညစ္ညမ္းမႈေတြ၊ မလိုတဲ႔ေနရာမွာ ေမြးဖြားႏႈန္းျမင္႔ျပီး မလိုအပ္တဲ႔ေနရာမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ေနတာေတြ .... အဲဒါေတြကို ေရးတာဟာ သူယံုၾကည္တာသူလုပ္တာပါပဲ။ ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာ ကုိယ္ယံုၾကည္တန္ဖိုးထားတဲ႔ကိစၥကို ထုတ္ေျပာေနတာမ်ိဳးလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္လုိ႕ သူ႕ကဗ်ာေတြကေနတစ္ဆင္႔ခံစားရပါတယ္။ ကဗ်ာေလးကို ခံစားၾကည္႕ရေအာင္ဗ်ာ ....။

ေျပာင္းျပန္ဟုေခၚသည္။

၁။
ေျပာင္းျပန္ဟာ ေျပာင္းျပန္ေတြးတယ္။ ေျပာင္းျပန္ေျပာတယ္။ ေျပာင္းျပန္လုပ္တယ္။
ေျပာင္းျပန္ဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္း စိတ္ရင္းေကာင္းသေလာက္ အျငင္းသန္တယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ သူ႕အေဖ အိမ္က ႏွင္ခ်တာကို မၾကာခဏ ခံရတဲ႔ ျပဳတ္မႏူးေကာင္။

၂။
ေျပာင္းျပန္ဟာ ဆယ္တန္းမေအာင္ဘူး အလုပ္မလုပ္ဘူး ပိုက္ဆံမရွာဘူး
ေျပာင္းျပန္ကို သူ႕အေမက သေဘၤာသားလုပ္ဖုိ႕ အၾကီးအက်ယ္တိုက္တြန္းဖူးတယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ ေတာမွာသြားျပီး သံုးႏွစ္သံုးမိုး ဘုန္းၾကီး၀တ္ဖူးတယ္။

၃။
ေျပာင္းျပန္ဟာ တစ္ေန႕ မ်က္စိလည္လမ္းမွားျပီး ကြ်န္ေတာ္႔ဆီ ေရာက္လာတယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ တီရွပ္ကို ေျပာင္းျပန္၀တ္ျပီး ဦးထုပ္ကို ေနာက္ျပန္ဆာင္းလုိ႕
ေျပာင္းျပန္က သူ စီးပြားေရးလုပ္ေတာ႔မယ္႔အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္႔ကိုေျပာတယ္။

၄။
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္က ေကာင္းေကာင္းသိႏွင္႔ျပီးသား
ေျပာင္းျပန္ဟာ ေဇာက္ထုိးနဲ႕ေပါင္းျပီး ဂစ္တာတီးလုိက္ ေဆးခ်လုိက္ လုပ္ေနတယ္
ေျပာင္းျပန္ အရက္ဆိုင္မွာ မူးျပီးရန္ျဖစ္လို႕ဆိုျပီး ရဲက အခ်ဳပ္ထဲထည္႕လုိ္က္တယ္။

၅။
ေျပာင္းျပန္ဟာ သူ႕ဆံပင္ရွည္ေတြကို မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဖားလ်ားခ်ထားတယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ ဂ်င္းန္ေဘာင္းဘီ၀တ္ျပီး အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္း တက္ေနတယ္
ေျပာင္းျပန္က ျဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕ေတြကို မုန္းလို႕ အဂၤလိပ္စကားသင္ေနတာလို႕ေျပာတယ္။

၆။
ေျပာင္းျပန္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဘယ္သူမွ သူ႕ကို အထင္မၾကီးပါဘူး
ေျပာင္းျပန္ကလည္း လူေတြ အထင္ၾကီးတဲ႔အရာမွန္သမွ် သူက အထင္မၾကီးပါဘူး
ေျပာင္းျပန္ဟာ သူ႕ေျပာင္းျပန္အထာနဲ႕သူ ေျပာင္းျပန္အယူကို ကိုင္စြဲတယ္။

၇။
ေျပာင္းျပန္ကို သူ႕အိမ္က သတင္းစာထဲကေန အေမြျပတ္ စြန္႕လႊတ္လိုက္တယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ သေဘၤာသားမယားတစ္ေယာက္နဲ႕ ယူလုိက္တယ္ ၾကားတယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ အဲဒီသေဘၤာသားမယားနဲ႕ ကြာလုိက္ျပီလို႕လည္း ထပ္ၾကားတယ္။

၈။
ေျပာင္းျပန္နဲ႕ကြ်န္ေတာ္ ျမိဳ႕ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဆံုတယ္
ေျပာင္းျပန္က "ငါေအာင္ျမင္သူတစ္ေယာက္ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးကြာ" တဲ႔
ေျပာင္းျပန္ဟာ ျမိဳ႕သစ္ကေလးမွာေနျပီး ကြမ္းယာေရာင္းေနရတယ္။

၉။
ေျပာင္းျပန္နဲ႕ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္တစ္ခါထပ္ဆံုေတာ႔ ဘီယာဆိုင္ၾကီးတစ္ခုမွာပါ
ေျပာင္းျပန္ဟာ အဲဒီ ဘီယာဆိုင္က တီး၀ိုင္းမွာ တီး၀ိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြဘာေတြျဖစ္လုိ႕
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕ အေဖနဲ႕အေမဆံုးေတာ႔ သူ အေမြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရလုိက္တယ္။

၁၀။
ေျပာင္းျပန္ဟာ ပရာဒုိကားၾကီးကို ကိုယ္တုိင္ေမာင္းလာျပီး ကြ်န္ေတာ္႔ဆီလာတယ္။
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕ပံုစံက အခုေတာ႔ ဆံပင္တုိတို ေဘာင္းဘီတိုတိုနဲ႕ ဟမ္းဖုန္းကို ကိုင္လုိ႕
ေျပာင္းျပန္ဟာ ကြ်န္ေတာ္႔ဆီက အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ႔ စာအုပ္ေတြ ငွားသြားတယ္။

၁၁။
ေျပာင္းျပန္ဟာ "ေမာင္းျပန္" အမည္နဲ႕ မဂၢဇင္းေတြမွာ ေ၀ဖန္စာေတြ ေေရးတယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ ျဒပ္မဲ႔ပန္းခ်ီကားေတြဆြဲျပီး ပန္းခ်ီျပပြဲတစ္ပြဲကိုလည္း လုပ္လုိက္ေသးတယ္
ေျပာင္းျပန္ကို သံရံုးဧည္႕ခံပြဲေတြမွာ မၾကာခဏ ေတြ႕ရတတ္တယ္။

၁၂။
ေျပာင္းျပန္ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာမသိၾကပါဘူး
ေျပာင္းျပန္ဟာ ဟိုတယ္ၾကီးတစ္ခုမွာ စတည္းခ်ျပီး ေနတယ္လုိ႕ေတာ႔ ေျပာၾကတာပဲ
ေျပာင္းျပန္နဲ႕ အခုတေလာ တြဲေနတဲ႔ေကာင္မေလးဟာ ဆံပင္ေရႊေရာင္နဲ႕ေမာ္ဒယ္လ္ဂဲ။

၁၃။
ေျပာင္းျပန္ဟာ ကြ်န္ေတာ္႔ဆီကုိ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရာက္မလာေတာ႔ပါဘူး
ေျပာင္းျပန္ေရးတဲ႔ေခတ္ေပၚ၀တၳဳေတြဟာ ျပည္တြင္းေစ်းကြက္ထဲမွာ ေရာင္းမေလာက္ဘူး
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕ ကိုယ္တုိင္ေရး ကုိယ္တိုင္ဆို ေတးအယ္လ္ဘမ္တစ္ခ်ပ္ ထြက္လာေသးတယ္။

၁၄။
ေျပာင္းျပန္ဟာ သူကိုယ္တုိင္ ဒါရိုက္တာ/ထုတ္လုပ္သူ အျဖစ္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ကားရိုက္တယ္
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ သရုပ္ေဆာင္က ေျပာင္းျပန္တစ္ေယာက္တည္း
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ဒုိင္ယာေလာ႔ဂ္ေတြ တစ္ခုမွမပါဘူး။

၁၅။
ေျပာင္းျပန္ဟာ အခုေတာ႔ လူသိမ်ား ထင္ရွားျပီး ေလးစားေလာက္တဲ႔လူတစ္ေယာက္
ေျပာင္းျပန္ဟာ နာမည္ၾကီးကာမွ ကြ်န္ေတာ္႔ျမင္ကြင္းကေန ေပ်ာက္သြားတယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ ျပင္သစ္မွာ ဖက္ရွင္ ကုမၸဏီၾကီးတစ္ခုကို ေထာင္ထားသလိုလုိ ဘာလုိလုိ။

၁၆။
ေျပာင္းျပန္ဟာ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ေရးျပီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ထုတ္ေ၀တယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ သူ႕စာအုပ္ကို "ေျပာင္းျပန္ေတြးေခၚေနထိုင္နည္း" လို႕ အမည္ေပးတယ္
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕စာအုပ္ဟာ ေနာက္ဆံုးထုတ္ ဟယ္ရီေပၚတားနဲ႕အျပိဳင္ ေရာင္းစြံတယ္ၾကားတယ္။

၁၇။
ေျပာင္းျပန္ဟာ ကြ်န္ေတာ္႔ဆီကုိ အီးေမးလ္နဲ႕ စာေတြေရးတယ္
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕ စာတစ္ေစာင္ထဲမွာ "ကမာၻၾကီးဟာ ေျပာင္းျပန္လည္ေနတာ" လို႕ပါတယ္။
ေျပာင္းျပန္က ကြ်န္ေတာ္႔ကို "မင္းအခုအထိ အမွန္ကို အမွန္လို႕ ျမင္ေနတုန္းလား"လုိ႕ေမးတယ္။

၁၈။
ေျပာင္းျပန္ဟာ ေျပာင္းျပန္ ေဖာင္ေဒးရွင္းကို ကမာၻ အႏွံ႕မွာ ေထာင္ထားတယ္
ေျပာင္းျပန္ရဲ႕ ေျပာင္းျပန္အင္စတီက်ဴကေန ဘြဲ႕မရတဲ႕ ပညာရွင္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးတယ္
ေျပာင္းျပန္ခ်စ္သူမ်ားအသင္းကေပးတဲ႔ ႏိုင္ငံတကာေျပာင္းျပန္ဆုဟာ ႏိုဗယ္ဆုပမာ။

၁၉။
ေျပာင္းျပန္ကို စီအင္န္အင္န္ သတင္းေထာက္ၾကီး လယ္ရီကင္းက အထူးေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခဲ႔
ေျပာင္းျပန္ကို လယ္ရီက "အခု ခင္ဗ်ား အလုပ္ခ်င္ဆံုး အရာက ဘာလဲ" လို႕ေမးေတာ႔
ေျပာင္းျပန္က "က်ဴပ္ အခုဘာမွမလုပ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး ေသခ်င္ျပီ" လို႕ျပန္ေျဖခဲ႔တယ္။

၂၀။
ေျပာင္းျပန္ဟာ ေျပာင္းျပန္ေတြးတယ္ ေျပာင္းျပန္ေျပာတယ္ ေျပာင္းျပန္လုပ္တယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္း စိတ္ရင္းေကာင္းသေလာက္ အျငင္းသန္တယ္
ေျပာင္းျပန္ဟာ သူ႕အေဖ အိမ္ကႏွင္ခ်တာကို မၾကာခဏ ခံခဲ႔ရတဲ႔ ျပဳတ္မႏူးေကာင္။

မင္းထက္ေမာင္

ကဗ်ာေျပာင္းျပန္/၂၀၀၆ မွ

ကဗ်ာေလးကိုဖတ္ျပီး အမွန္ကို အမွန္လို႕ျမင္ေနတုန္းပဲလားဆိုတဲ႔ေျပာင္းျပန္ၾကီးကို လြမ္းသလိုေတာင္ျဖစ္လာတယ္။ .... သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕သိေနသလိုလုိျဖစ္လာတယ္။ ေျပာင္းျပန္ၾကီး ကေသခ်င္ျပီလို႕ေျပာေတာ႔ သူ႕ကိုနားလည္မိတယ္။ ေျပာင္းျပန္ၾကီးကို ခင္သလိုေတာင္ျဖစ္လာတယ္ ....။ ေျပာင္းျပန္ၾကီးအခုဘာလုပ္ေနျပီလဲ ... ဘုန္းၾကီး၀တ္သြားျပီလား။ တဟီတီကို ၀ယ္ျပီး ေျပာင္းျပန္မြမ္းမံသင္တန္းေတြဖြင္႔ေနျပီလား ...... ေတြးေနမိတယ္။ .... ဒီကဗ်ာေလးကိုေသခ်ာဖတ္ၾကည္႕ပါ ....။ သိပ္ကို ရိုးရွင္းတဲ႕ ေျပာင္းျပန္ၾကီးကို လိုက္ရွာၾကည္႕ပါ .....။ သူ႕စိတ္ထဲမွာေရာ ဘ၀ၾကီးက ဘယ္လုိမ်ိဳးလဲ .... ေျပာင္းျပန္ၾကီးသာ ကဗ်ာေရးမယ္ဆုိရင္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ထိပ္တန္းျဖစ္လာမလား။ သိပ္ကိုစိတ္၀င္စားေနမိတယ္ ......။

အင္း .. ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႔ကဗ်ာ ေကာ႔ေတးလ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေသာက္ရတာ မူးလာျပီလို႕ထင္ပါတယ္ ...။ေနာက္ဆံုးမွာ ကဗ်ာေလးႏွစ္ပုဒ္ကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ၂၀၀၉ တုန္းကဖတ္ခဲ႔တဲ႔ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ ... ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ျပန္ရိုက္ရမွာပ်င္းလုိ႕ တစ္ေနရာကျပန္ခိုးလာပါတယ္ ....။ :P ဘာသာျပန္ထားတာပါ .....လွပစြာဘာသာျပန္တဲ႔သူကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္မ်ား ေလးစားရတဲ႕ ဆရာမ မေနာ္ဟရီ ျဖစ္ပါတယ္။ :P ....
(10 မွတ္)

ေကာင္းေသာညပါ

" ေကာင္းေသာညပါ … "
ငါတို႕ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းဟာ
မနက္ၿဖန္ခါမွာ အဆံုးသတ္ရေတာ့မယ္ … ။

ခုေတာ့ …
အၿပာေရာင္ အလင္းေတာင္ပံနဲ႕ နတ္သမီးေလးေတြဟာ
မင္းရဲ႕ ႏွလံုးသားက
မ်က္ရည္နဲ႕ ဝမ္းနည္းမွဳပံုရိပ္ေတြကို
ဖယ္ရွားပစ္လိမ့္မယ္ …
ၿပီးေတာ့ …
မင္းကို " ၿငိမ္းခ်မ္းၿခင္း " ေပးလိမ့္မယ္ …
" ေကာင္းေသာညပါ … "

" ေကာင္းေသာညပါ … "
မင္းရဲ႕ နားထဲမွာ …
ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ တီးတိုးသံတို႕ရဲ႕
ႏူးညံ႕တဲ့ ပဲ့တင္ရိုက္ခ်က္ေတြ …
တုန္ခါရိုက္ခတ္ေနပါေစ …
ၿပီးေတာ့ …
အိပ္စက္ၿခင္းရဲ႕ သ႑ာန္မဲ့စိတ္ကူးရိပ္ေတြကေန
မင္းရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကို ၿဖတ္သန္းလို႕
ငါ့ရဲ႕ အၿပံဳးရိပ္ေတြ ၿဖစ္တည္လာလိမ့္မယ္

" ေကာင္းေသာညပါ "
မင္းရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းပါးေတြကို
ငါေစာင့္စားေနတဲ့အခါ
မင္းရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြကို ဖြင့္ထားေပးပါ …
မင္းရဲ႕ အေၿခြအရံေတြကိုလည္း
မေခၚလိုက္ပါနဲ႕ဦး …
မင္းရဲ႕ ရင္ခြင္ကို နမ္းရိွဳက္မလို႕
ေနာက္တစ္ၾကိမ္တည္းရယ္ပါ … ။

" ေကာင္းေသာညပါ … "
ဒါဟာ သိပ္ကိုေနာက္က်ေနခဲ့ၿပီလား …
…
" ေကာင္းေသာညပါ … "
တံခါးကိုပိတ္လို႕ မင္းလွည္႕ထြက္သြားတယ္
…
" ေကာင္းေသာညပါ"
… ဟုတ္တယ္ …
မင္း …
ငါ့ရဲ႕ " ေကာင္းေသာည " ႏွဳတ္ဆက္သံကို
မေစာင့္ဘဲ
ဘယ္ေတာ့မွ
အိပ္ရာဝင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။


Adam Mickiewicz's Goodnight

Translated by မေနာ္ဟရီ


ဒီကဗ်ာေလးကို သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ငယ္ကတည္းက အိပ္ရာ၀င္ခါနီးတိုင္း အေမက Good Night son လို႕ႏႈတ္ဆက္တတ္ပါတယ္။ အိပ္ခါနီးတိုင္းႏႈတ္ဆက္တဲ႔အက်င္႔ဟာ အခုအထိလည္း ရိွေနပါတယ္ ... ျမန္မာျပည္မွာ ရိွတဲ႔ ဒုတိယ မိခင္ၾကီးကို ေကာင္းေသာညလို႕မႏႈတ္ဆက္ဘဲ အိပ္ေလ႔မရိွပါဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဆိုးရြားတဲ႔ အင္တာနက္ၾကီး ျပဳတ္က်ေနရင္ေတာင္ ဖုန္းဆက္ျပီး တစ္ခြန္းေတာ႔ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲကပ္ေစးႏွဲတယ္ေျပာေျပာ သားသမီးတုိင္းကေတာ႔ အေမ႔ကို ကရုစိုက္ၾကပါတယ္။ (5 မွတ္) ....။

ေနာက္ဆံုးကဗ်ာကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ ပထမ မိခင္ၾကီးေရးသြားတာပါ ...။

လြမ္းနည္းေၾကကြဲတတ္တဲ႔ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ေတြ ... ႏွလံုးမေကာင္းသူေတြ ....မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ကို လက္နဲ႕အုပ္ထားေစခ်င္ပါတယ္ ....။ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲတတ္သူမ်ားမဖတ္သင္႔တဲ႔ ကဗ်ာပါ .....။ ဒီကဗ်ာကို သူဆံုးခါနီး ၅ ရက္ အလုိမွာေရးပါတယ္ ...။ ပါးစပ္နဲ႕ရြတ္ျပတယ္လုိ႕လည္းေျပာႏိုင္ပါတယ္ .....။

သား ....

Nu အားတင္းထားမယ္ တဲ႔ ....။

Nu ဆိုတာကေတာ႔ ကခ်င္လို အေမလို႕ေျပာတာပါ။ ဒီကဗ်ာေလးကို အခ်စ္ဆံုးပဲ ....။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမဟာ ေရာဂါမ်ိဳးစံုကို တျပိဳင္နက္ေပးဆပ္ရေတာ႔မယ္႔ ေနာက္ဆံုးေန႕ေတြေပါ႔ ....။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပူမွာစိုးလို႕ ... ဘာမွမျဖစ္သလို ရယ္ေနၾကအတိုင္းရယ္ျပီး ေျပာသြားတဲ႔စကားလံုးေလးေတြ ... ။

ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ထဲကို အဲဒီစကားလံုးေတြဟာ အနက္ရိွဳင္းဆံုးထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္သြားတယ္ ....။ အဲဒီစကားလံုးေတြကို ရြတ္လုိက္တိုင္း အေမ႔ရဲ႕ ေမတၱာကို ေႏြးခနဲျပန္ျပန္ခံစားရတယ္ .....။ မိခင္ေမတၱာေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ဟာ ေအးခ်မ္းခဲ႔တယ္ ....။ ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတဲ႔ အေမရိွရင္ ဘယ္ေတာ႔မွ မငတ္ဘူးဆိုတဲ႔ စကားပံုေလးကို အေမရိွတုန္း အေမ႔ကို ေျပာျပျဖစ္ခဲ႔လို႕ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္သက္သာရာရပါတယ္ ....။ အေမလွဴခ်င္တာေတြ အေမရိွတုန္းက လွဴျဖစ္လုိက္လို႕လည္း နည္းနည္းေျဖသာပါတယ္ ....။ အေမလုပ္ေစခ်င္တာေတြကို ဆက္လုပ္ဖုိ႕ ရွင္သန္ေနရတာပဲ လို႕မၾကာမၾကာေတြးမိပါတယ္ .....။ တစ္ခ်ိန္က သားအမိႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲျပီး ညပိုင္းေရာင္းတဲ႔ ပလာတာဆိုင္ေလးကို သြားတာကို အျမဲသတိရမိပါတယ္။ အေမက လမ္းျမန္ျမန္မေလွ်ာက္ႏုိင္တဲ႔အတြက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ်ာက္ရပါတယ္ ....။ .... အျမဲတမ္း သားေတြအေပၚမွာ နားလည္ေပးခဲ႔တဲ႔ အေမ႔ကို ဆႏၵရိွသေလာက္ ဘာမွမလုပ္ေပးလုိက္ႏိုင္တာကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနာင္တရရတဲ႔ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္ .....။ .... ကဗ်ာေတြကို စိတ္နဲ႕ဖတ္ၾကည္႕တဲ႔အခါ .... စိတ္ရဲ႕အနက္အရိွဳင္းဆံုးအထိ .... ကဗ်ာဟာ တိုး၀င္သြားတယ္ ......။


ကဗ်ာေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ဘ၀ေတြရိွတယ္ ....။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ နာက်င္မႈေတြလည္းရိွတယ္ ......။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရဲ႕ ေနာင္တေတြနဲ႕ စြတ္စိုထုိင္းမိႈင္းေနတဲ႔ တိမ္တိုက္ေတြလည္းရိွတယ္ ......။


ကြ်န္ေတာ္႔ ေကာ႔ေတးလ္ဟာ သိပ္ေပ်ာ႔ေနတယ္ဆိုရင္လည္း သည္းခံျပီးဖတ္သြားတဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ....။ ဒီ ကဗ်ာဘေလာ႔ခ္မွာ ေကာမန္႕ေရးတဲ႔သူ အထူးရွားပါးပါပဲ ။ အမ်ားဆံုးေကာ္မန္႕က ၁၄ ခုထင္ပါတယ္ .....။ လူဖတ္နည္းနဲ႕ေနရာမွာ ေရးတာဟာ ... လူနည္းစုပဲသိေစခ်င္လို႕ပါပဲ ....။

Peace Be With You All ...

Thanks moms for your love and guidance ...


With Peace,

Zephyr

ကၽြန္မခ်စ္ေသာကဗ်ာမ်ား

Saturday, March 20, 2010

ရင္ဖြင့္ဂါထာ

သံလြင္ခက္ေတြ စိုရႊမ္းေသာ ေဒသကို ေရြးၿပီး ကၽြန္မကို ၿမိဳ႕တည္ၾကၿပီေပါ့
ကၽြန္မရဲ႕ ဦးေခါင္းက ဆံပင္ေတြေတာင္ ေသြးေၿခဥ
အမွန္တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ ၾကီးက်ယ္ခန္းနားစြာ သလင္းပန္းေတြပိုက္ေနတဲ့ ရုပ္တုတစ္ခု ၿဖစ္သင့္တယ္
ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာကို အေၾကာင္းၿပဳၿပီး အဆိုအမိန္႔ေတြ လွပလြန္းေတာ့လည္း
ကၽြန္မ မကြယ္လြန္မီ ဘဝၿဖစ္စဥ္ဟာ ရိုးရိုးေလးနဲ႔ ---
စၾကဝဠာတစ္ဝွမ္းလံုးကို လႊမ္းမိုးထားခ်င္တယ္။

ထေနာင္းပင္ အကိုင္းအခက္ေတြ တစ္ခ်က္လႈပ္လိုက္ရံုနဲ႔
ေနလံုးထဲက ဗြမ္းကနဲ လြင့္စင္ထြက္က်လာမယ့္ ကၽြန္မဟာ
အလြန္ႏူးညံ့ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ေသာ ဘီလူးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ပုခံုးေပၚ
တစ္လွမ္းခ်င္း အရိပ္ၿဖစ္လုိက္ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္ ရန႔ံၿဖစ္လုိက္
ကၽြန္မ ေခတ္ကို ခလုတ္တိုက္မိ မတတ္ပါပဲ။

ေလတိုက္ေလ ၿဖဴေလ တိမ္ေစ့မ်ား ၿငိမ္သက္
သားရဲ ေတာရိုင္းတိရစ ၦာန္ေတြက ကၽြန္မကို လံုလံုၿခံဳၿခံဳ ဖြက္ထားၾကၿပန္ၿပီ
စိတ္ေအးလက္ေအး ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြကို ပုလဲၾကိဳးနဲ႔သီကံုးရင္း
ၿပတင္းေပါက္မရွိတဲ့ ေကာင္းကင္ကို ကၽြန္မ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။
(ဗုဒၶေဂါတမကို ကၽြန္မ ေတြ႕ခ်င္လိုက္တာရွင္ )
ကၽြန္မ ရင္ခြင္နဲ႔ သစ္ပင္အားလံုး တဖ်တ္ဖ်တ္ လင္းခ်င္းသြားတယ္
ဂါထာတစ္ပုဒ္ကို ဝတ္ထားတဲ့ ကၽြန္မ တစ္ကိုယ္လည္း လဲၿပိဳလုလုယိုင္တိယိုင္တိုင္
ကၽြန္မ … ကၽြန္မ ပဒုမၼာ ၾကာရြက္ကေလးကို ကိုင္ထားပါရေစရွင္ ။

အို ကၽြန္မကို ႏွင္းေတြ ပက္ေနတာလား
မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး ဒါ ကၽြန္မကိုယ္ေပၚ မိုးဖြားေတြ က်ေနတာပါ
သာယာတိုးညင္းေသာ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ မိုးစက္ေၾကြသံေတြ
ကၽြန္မရဲ႕ ေၿခသံနဲ႔ တူလုိက္တာ ကၽြန္မရဲ႕ ေၿခသံနဲ႔ တစ္ေထရာတည္းပါပဲ။

မ်က္စိတစ္ဆံုး ၿမင္ေနရတဲ့ လေရာင္ကို ဆြဲခ်ီသြားေသာ ေတာင္တန္းမ်ား
ကၽြန္မ ေၿပးဝင္ႏိုင္ဖို႔ အဆင္သင့္ ဖြင့္ထားၾကပါရဲ႕
အခ်ိန္မတန္ေသးပါဘူးေလ ေဟာဟို အေရွ႕ယြန္းယြန္း ကမူေဘးနားမွာ
ကၽြန္မရဲ႕ ၿမစိမ္းေရာင္ ပဝါ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ လိပ္ၿပာ

ေဒဝီ…
ၿပတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ကို ကၽြန္မ ပိုင္ဆုိင္ရၿပီလို႔ မေရရာခင္
အဆုတ္တစ္ၿခမ္းနဲ႔ သစ္ပင္ထိပ္ ကၽြန္မ ေၿခစံုရပ္ၿပီး
သစ္သီးဝလံေတြကို မိုးေပၚ ပစ္တင္ဖို႔
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ တမလြန္ဘဝနဲ႔ ဆံုေတြ႕ရပါ့မလဲ။

မတမ္းတခ်င္ဘူး တမ္းတရင္
မိတကြဲ ဖတကြဲ ေရွးေဟာင္း အုတ္ခြက္ထဲက ကိႏၷရီေတြ ဒလိန္းထိုးေနပံုကၿဖင့္
ေက်ာက္တံုးေပၚ ဘုရားေက်ာင္း ပြင့္ေစတယ္ေနာ္
မခို႔တရို႕ ရယ္ေမာပစ္ဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကၽြန္မ ဟစ္ငိုလိုက္ခ်ိန္
ေသာင္ခံုေတြက ဆပ္သြားဖူး ၿဖစ္လိုၿဖစ္
ခရုခြံေတြက လည္တံု ၿဖစ္လိုၿဖစ္
ကၽြန္မ သတိလစ္မတတ္ ၾကည့္ေငးေနမိတယ္။
ကၽြန္မ ရင္အံုထဲက ငွက္ေတြ လန္႔ၿဖန္႔ ပ်ံထြက္သြားၾကပါ
သဘာဝအတိုင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လေရာင္ ရြာပါေစ
တြန္႔လိမ္ ေခြေခါက္ေနတဲ့ တိမ္ေအာ္သံကို ထုဆစ္မယ့္
မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြလည္း အရည္ေပ်ာ္က်
ဘယ္လိုမွ ခ်ဳပ္တည္းမရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မရဲ႕ မေနာဓာတ္လည္း ကခုန္ ေပ်ာ့ေၿပာင္းသြားေတာ့မယ္။ ။

လံုမၿငိမ္းခ်မ္း
သရဖူ အမွတ္စဥ္ ၃၃ ၁၉၉၇

ဒီကဗ်ာကိုေတာ့ မေဝေနာ္က လံုမၿငိမ္းခ်မ္း နာမည္နဲ႔ပဲ ေရးခဲ့ပါတယ္။ သရဖူ ေခတ္ကလ ဆီတုန္းကပါ။ ခုေနာက္ပိုင္းသတိထားမိသေလာက္က ေဝေနာ္ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ကဗ်ာမေရးေတာ့ သလိုပါပဲ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူ႔ကဗ်ာေလးေတြကေတာ့ ညြတ္ေၿပာင္းစြာ သန္မာေနဆဲ။



ၿပည္

လဝန္းထဲ
ပြဲၾကည့္ေလွကေလး ေလွာ္ခတ္ဝင္သြား
လမ္းေရြးမွားသူၿမစ္
ႏွစ္ထပ္သေဘာၤၿမိဳကကေလးေပၚ နားခဲ့ေပါ့။ ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

ဒီကဗ်ာဖတ္ၿပီး ၿပည္ကိုသြားေတာ့ သတိထားၾကည့္မိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ႏွစ္ထပ္သေဘာၤနဲ႔ တူတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးပဲ။ ၿပည္ၿမိဳ႕ အဝင္ကို သတိထားၾကည့္လုိက္ပါ။ ဒီကဗ်ာေလးကို သတိရမိပါလိမ့္မယ္။


သဂၤဟ ရွာသူမ်ား
ေၿမ
ၿမက္
မိတ္ဖက္။
ငွက္
ေလညင္း
မိတ္ရင္း။
ေလညင္းကိုရႉရင္း
ေၿမခင္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္
ၿပီးေတာ့
မိတ္ေဆြေပ်ာက္ေနၾက၏။ ။

အိုဖုန္းသစ္
ၿမားနတ္ေမာင္ ဇြန္၊၁၉၉၃

ကၽြန္မတို႔လည္း ေလညင္းကိုရႈရင္း ေၿမခင္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္ မိတ္ေဆြေတြက်က်ေပ်ာက္ေနခဲ့တာ ၾကာေပါ့။

စင္ေအာက္ကလူ

……………
…………………..
ဘာမွလည္းမဟုတ္
တငုတ္တုတ္တုတ္နဲ႔
က်ဳပ္တုိ႔မေတာ့ ေညာင္းလွၿပီ။ ။

ကိုကိုၾကီး (ရုပ္ၿမင္)

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း စင္ေပၚက လူနဲ႔ စင္ေအာက္ကလူ ေပးခ်င္တာနဲ႔ ရလုိက္တာ မတူလုိက္ၾကဘူး။


ဣႆာမစ ၦရိယ ည

ညသန္းေခါင္
ေခြးေဟာင္လုိ႔ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္
လၿပည့္ဝန္းေငြေရာင္အိ
အၿခား ဘာမွမရွိ ။ ။

ေမာင္သာပို

ေခြးေဟာင္သံေတြနဲ႔ ထိန္ထိန္သာေနတဲ့လၿပည့္ညေတြအေၾကာင္း။


ေမာရမိုး
ငါက
အသက္ေလးဆယ္မွာ
အိပ္မက္နဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္သူ။

အံၾကိတ္ကာမာန္ဖီလုိက္
အၾကိမ္ၾကိမ္ ရႉံးနိမ့္လုိက္နဲ႔
ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ခဲ့ၿပီးမွ
အေသအခ်ာလြဲသြားတဲ့ ေသခ်ာၿခင္းေတြရယ္
ခုေတာ့လည္း
အသက္နဲ႔ ေၿပာင္းၿပန္ အခ်ိဳးက်ခဲ့။

ကိုယ္ကိုယ္ကို ဝန္ခံဖုိ႔လည္း ရွက္မိရဲ႕
ၾကာလာေတာ့
ဒုကၡေတြ
အညိႈးအေတးဖြ႕ဲပစ္ခ်ခံရ
ဆာတ့္ ရဲ႕ စြန္႔ပစ္ခံကေလးကိုပဲ
သံေယာဇဥ္ပိုလာေတာ့တယ္။


ဒါဟာ
အိပ္မက္ဆီခရီး
ေမွ်ာ္ရင္းေမာေပါ့
ေဟာဒီ ရင္ဘတ္ေသးေသးကေလးနဲ႔
ညဆိုးေတြ လႊင့္ပစ္ခဲ့။
ရင္ခုန္သံ အက်ိဳးအပဲ့ကိုလည္း ၿဖဳတ္ပစ္ခဲ့။
ေနာက္ဆံုးေတာ့
ကိုယ့္ကိုယ္ကို လွပ စြာညာရင္း ၿမင့္ၿမတ္ခဲ့။

ဒီလိုနဲ႔
ငါ့ကိုယ္ပိုင္တြင္းကေလးထဲ ခုန္ဆင္းခဲ့
တစ္စံုတစ္ရာ
မက္ေလာက္စရာမ်ား ေတြ႕ေလမလားလို႔။ ။
ေမာရမိုး



ခမ္းေၿခာက္စိုးရိမ္
အဲဒီ
ေဘာင္ဘင္ခတ္စိတ္ကူးေတြနဲ႔ တေယာထုိးခဲ့
ညအိပ္ရာဝင္တုိင္း ေမးမိတယ္
မင္း ဂီတက ဘာလဲ လုိ႔
ေနာက္ဆံုး
အေမွာင္ရို႕ရို႕မွာ ပံုလဲ အိပ္လုိက္ရ
မနက္လင္းေတာ့
ႏွပ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ထဲက ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ
သီခ်င္း လုပ္ဖို႔ ပြတ္သပ္မိၿပန္ေသး
တကယ့္တကယ္
ကိုယ့္အရႈိက္ကို စိတ္နဲ႔ ၿပင္းၿပင္းထိုးလုိက္မွ
ခ်ဳပ္ရိုးေၾကာင္းေတြကြဲအက္
သုည ဆိုတဲ့ မရွိကိန္း ဇာတ္လိုက္က ခုန္ထြက္လာတယ္။ ။
စိုးရိမ္

ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ထဲ ထည့္ထားတဲ့ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ ။ ႏွစ္ပုဒ္လံုး သရဖူ မဂၢဇင္းထဲကပါ။

ေနဝင္တေယာ
ငါဟာ တေယာတစ္လက္ ၿဖစ္ခဲ့တယ္
ဘိုးတံကို ခပ္ေဝးေဝးမွာ သြားခ်ိတ္ထားလုိက္ပါ
ေရွာင္မရတဲ့ညေနေတြက ငါ့ကို ရူးၿပီး ရမ္းကားေနတဲ့ၾကားထဲ
ပိုၿပီး ေပါက္ကြဲေစမယ့္ သံစဥ္ေတြ ညွစ္မထုတ္ႏိုင္ေအာင္
ဘိုးတံကို
ေဝးေဝးမွာ သြားခ်ိတ္ထားလုိက္ပါ။

ငါဟာ တေယာတစ္လက္ ၿဖစ္ခဲ့တယ္
ဘိုးတံကို ေဝးေဝးမွာ သြားခ်ိတ္ထားလုိက္ပါ
ခံစားခ်က္ေတြက တကၽြီကၽြီ သံရွည္ဆြဲတတ္လြန္းလို႔
ကိုယ့္ရင္ခုန္သံကိုေတာင္ ကိုယ္ၿပန္စိတ္မရွည္ႏိုင္တဲ့ၾကားထဲ
ပြတ္သီးပြတ္သပ္နဲ႔ လာလာၿပီးကလိတတ္တဲ့
ဘိုးတံကို
ေဝးေဝးသြားခ်ိတ္ထားလုိက္ပါ။

ငါဟာ တေယာတစ္လက္ၿဖစ္ခဲ့တယ္
ဘိုးတံကို ေဝးေဝးမွာ သြားခ်ိတ္ထားလုိက္ပါ
ကံဆိုးမဲေပါက္သလို ရခဲ့တဲ့ဘဝတစ္ခုရဲ႕
အိပ္မက္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ လေရာင္စစ္စစ္ကို
လူၿမင္မခံဝံ့ အေသအခ်ာ သိမ္းထုတ္လို႔ထားဆဲ
ငါ့ရင္ကို ဟက္ကနဲ ခြဲၿပီး အထုတ္ၿဖည္ၿပမယ့္
ဘိုးတံကို
ေဝးေဝး ခ်ိတ္ထားလုိက္စမ္းပါ။

ငါဟာ
တေယာ တစ္လက္ပါ
ပိုၿပီးေသခ်ာေအာင္ ေၿပာရရင္
လေရာင္နဲ႔ စိမ္ထားတဲ့ တေယာတစ္လက္ပါ
တစ္ကိုယ္စာ က်ဥ္းက်ပ္ခံရတဲ့ မဖူလံုႏိုင္တဲ့ သံစဥ္ေတြနဲ႔ တေယာတစ္လက္ပါ
အေဝးေမွ်ာ္ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘာမွန္းမသိခ်င္ေတာ့တဲ့ တေယာတစ္လက္ပါ
စကားလံုးေတြနဲ႔ အႏွစ္သာရေတြ ေၿပာင္းၿပန္အခ်ိဳးက် လူလည္လုပ္ၿခင္းကို သိသိၾကီးခံေနရတဲ့
တေယာတစ္လက္ပါ
ဝင္ဖုိ႔ ၿပင္ခဲ့တာ ၾကာၿပီၿဖစ္တဲ့ ေနလံုးၾကီးကို ၿဖတ္ေက်ာ္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတဲ့
အိပ္တန္းၿပန္ငွက္တစ္ေကာင္လို တေယာတစ္လက္ပါ

ဘိုးတံေရ
ငါဟာ
ရိုက္ခ်ိဳးဖို႔သာေကာင္းေတာ့တဲ့ တေယာတစ္လက္ပါ။ ။
ေက်ာ္ထူး

ဒီကဗ်ာကို ေတာ္ေတာ္ စြဲလမ္းခဲ့ဖူးတယ္။ ခုထိပါပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ လေရာင္နဲ႔ အစိမ္မခံခ်င္တဲ့ တေယာတစ္လက္ပဲ။ ဘိုးတံကိုေတာ့ ေဝးေဝးမွာပဲ ရွိေနေစခ်င္တယ္။


ငတ္မြတ္ၿခင္း
ကၽြန္ေတာ္ လူရႊင္ေတာ္ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ခ်င္တယ္
ဟာသပဲ
ၿပီးေတာ့လည္း
ဟုတ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။

ဘယ္မွာလဲ
ပင္လယ္ ပန္းပြင့္နဲ႔ ေၿမေဆြးေတြ
မ်က္ရည္ေပါက္ ၾကီးငယ္ေတြ
ေဒါသမာန္နဲ႔ ေခၽြးစက္ေတြ
တစ္ခါ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အေခ်ာသပ္မိသလိုလို
သံုးဆယ့္တစ္ခါ ၿပိဳက် ေၾကကြဲရမလိုလို
ဘဝဟာ တစ္ခါရရံုနဲ႔ လူတိုင္းနဲ႔ မတန္ပါဘူးတဲ့
မူးယစ္ ထံုထိုင္းလို႔
အႏုပညာကို သိမ္ဖ်င္းဖ်င္း ဆြဲဆန္႔ ၿပဖို႔ သက္သက္
ေခါင္းနဲ႔ကိုယ္ ၿပန္လည္ဆက္စပ္
လက္ပူးလက္ၾကပ္ၿမင္လုိက္လား
အခုေတာ့
အၾကီးအက်ယ္ စိတ္ေၿခာက္ၿခားေနတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြ
စိမ္းေရႊေရႊကုန္တုိက္ၾကီးေတြ
မေသရံုတမယ္ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ
ဆိုပါေတာ့
သူခိုးလက္က သူဝွက္လုလာတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ရယ္လို႔
ခိုေအာင္းခဲ့ရင္
ခ်န္လွပ္ခဲ့ရင္
(ဒါမွမဟုတ္) တည့္တည့္တိုးခဲ့ရင္
ငါ့ကို သင္ သတိရႏိုင္ေစေသာ္ဝ္။ ။
ဝင္းလြင္
သရဖူ အမွတ္စဥ္ ၃၀ ၁၉၉၇


ကၽြန္မ ဝင္းလြင္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကဗ်ာ

မိုးတိမ္ေရာင္စံုေတြကို
နားလည္သူမရွိပဲ
အရသာရွိခဲ့ရာက
စတဲ့ ကဗ်ာေတြေပါ့ ..။

ဒုကၡေတြလို႔
မၿမင္ရေအာင္
အလွတရားရဲ႕
ညင္သာေနပံုမွာေလ

ဒီေန႔ေတာ့
ခ်စ္သူမ်ား
သူငယ္ခ်င္းမ်ား
ရထားအသီးသီး လြဲသြားၾက။ ။
သုခမိန္လႈိင္

ကဗ်ာဆိုတာ ဒုကၡေတြလို႔ မၿမင္ရေအာင္ အလွတရားရဲ႕ ညင္သာေနပံု တစ္ခုပါ ..တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ မွန္လုိက္သလဲ။ ဒီအလွတရားေတြကိုပဲ မက္မက္စက္စက္ၿဖစ္ခဲ့လို႔ ပက္ပက္စက္စက္ ေၾကကြဲေနခဲ့ၾကရတယ္။

ေဆာင္းမ်ား
ၿပတင္းေပါက္ေတြထဲ
ႏွင္းေတြဝင္သြားၾက
ဘယ္ေတာ့မွ ၿပန္ထြက္မလာေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ
အရြက္နဲ႔ အကိုင္းတုိ႔ရဲ႕
မၿမဲၿခင္းတရားမွာ
ေကာင္းကင္ကို ကိုယ္စားၿပဳခုန္ခ်လာတဲ့
မိုးဖြဲဖြဲေန႔ေလးတစ္ေန႔မွ်

ရာသီအတိုင္း
ႏွင္းေတြနဲ႔ေမွာင္ေနေတာ့
ေကာင္းကင္လည္း မၿမင္ရ
ကၽြန္ေတာ့္ၿပတင္းေပါက္မွာလည္း
ကၽြန္ေတာ့္ကို မၿမင္ရ
ကၽြန္ေတာ္ အမွားမေၿပာတတ္စ
အရြယ္ေလးတည္းကေပါ့ ..။ ။
ဝင္းၿမင့္

ကိုဝင္းၿမင့္ရဲ႕ ေဆာင္းမ်ား ကလည္း ကၽြန္မ ႏွစ္သက္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါပဲ။

အသည္းကြဲၿပီးေနာက္ သတင္းစကား
ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ
သၾကားလံုးတစ္လံုးရဲ႕
အခ်ိဳဆံုးစကၠန္႔ကို ဆြဲဆန္႔ခ်င္သူေတြပဲ။

ဟိုတစ္ေန႔က
သူမနဲ႔ေတြ႕ၿပန္ေတာ့
အေရာင္းစာေရးဆန္ဆန္ ေမးပါတယ္
ဘာကို အလုိရွိလဲ တဲ့
ေလေကာင္းေလသန္႔လို႔ ဆိုရင္
အံ့ၾသေနၾကလိမ့္မယ္။

အလို..
ဘယ္လို ဂီတပါလိမ့္
မင္ရည္က်ဲသြားတဲ့ ဒိုင္ယာရီ ဆိုပါလား
သူတုိဟာ ကၽြန္ေတာ့ ေကာ္ဖီထဲက မလိုင္ပါ
ဂုဏ္ယူလုိက္စမ္းပါ ကိုယ့္လူေရ။

ေၾသာ္ ..ဒါနဲ႔
သင့္အိမ္နံရံေပၚမွာ
ၿပကၡဒိန္တစ္ခု အသံဝင္ေနတာ
ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ ။
လွသန္း
ဇႏၷဝါရီ ရနံ႔သစ္ ၁၉၉၀


ပထမဆံုးကူးထားဖူးတဲ့ လွသန္းရဲ႕ ကဗ်ာပါ။

ဘူတာရံု

သံလမ္းေပၚမွာ
ရထားေအာ္ေနၿပီ။

အမွတ္တရကိတ္မုန္႔
ေပါေပါေလာေလာလိပ္စာ
မ်က္ႏွာေပၚေပေနတဲ့ တံေတြးမ်ား
ထုပ္ပိုးထားလုိက္ေတာ့။

အားေကာင္းေမာင္းသန္ တံတားၾကီးေတြက
ကၽြန္ေတာ့္ကို သက္ၿပင္းခ်လို႔
ခင္ဗ်ားလည္း ေနာက္ေက်ာမွာ
ဥၾသသံတန္းလန္းနဲ႔
ေတာင္တန္းေတြေပၚ တြားတက္ခဲ့။ ။

မိုဃ္းေဇာ္


ကႏၱာရသက္သက္ ေကာင္းကင္ဘံု

ႏြမ္းခ်ိယိုင္လႈပ္
ကုလားအုတ္တစ္ေကာင္နဲ႔ပ
ငါ.. လာခဲ့တယ္
အဲဒီ ကုလားအုတ္ဟာ ငါပါပဲ။

လူအေငြ႕အသက္ေတြနဲ႔ ေစးကပ္ေနတဲ့
လူေတြရဲ႕ ကႏၱာရထဲ
ဝဲစားေခြး တစ္ေကာင္လို
သြားရည္တၿမားၿမားယို၊ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ..သြား
ငါ ..လမ္းေတြမွားခဲ့ ..

ကႏုတ္မြန္းခၽြန္ အၿမင့္အမားနဲ႔
ေရႊေရာင္ နန္းေတာ္ေတြၾကား
ေက်ာက္ၿဖဴသား ေလးေထာင့္ကြက္စီရင္ၿပင္
နီရဲစြတ္စို ႏွင္းဆီပ်ိဳဥယ်ာဥ္
အမတ ေရစင္ ကန္မဂၤလာ
ေၾကးသြန္း မ်က္ႏွာ ခန္႔ညားနဲ႔
တံခါးမ ဒိုင္းလႊား အေဆာင္အေယာင္ေတြၾကားမွာ
ခရာရွည္ တံပိုး
မုရိုးေၿမာက္ စည္သံေတြၾကားမွာ
ငါ
ေရငတ္ ေၿခာက္မြတ္
တတြတ္တြတ္ တရၾကမ္း ရွာေဖြရင္းသြားခဲ့
အပဏၰက ဇာတ္ထဲက လွည္းသားငါးရာ
ဘီလူးစားခံရတာ
ဘာဆန္းသလဲကြယ္ …

ဒီမွာေတာ့
ပိဋကတ္တိုက္သံုး စာအုပ္ကတ္တေလာက္လို
ဆံၿခည္မွ်င္ေလးတစ္စ
လွ်ိဳၿဖဲဟ မရေအာင္
(လူေတြ) အခဲတမွ် စုပံု ကႏၱာရ
အေပၚ .. ေနတစ္စင္း
ေအာက္ .. ေနတစ္စင္း
အၿပင္းစား ယာဥ္စြန္းတန္းသစ္ တစ္ခုေပၚက ကႏၱာရ
အဲဒီ
မဟာ ရန္ကုန္ ကႏၱာရထဲမွာ
ညေတြ
ၾကိဳးဆြဲခ် ေသပစ္လုိက္ၾကရွာတာေပါ့။ ။

မင္းခိုက္စိုးစန္
(၁၉၉၃)
တိတ္ဆိတ္ၿခင္း၏နာမေတာ္မွ


ပင္ဂြင္း

(၁)
ဥတၱရဝင္ရိုးစြန္းနဲ႔ လက္ထပ္ထားတဲ့
ေရခဲနတ္သမီးေမြးေန႔ပ
ေအးရွမာစို
အက္စကီမိုေတြရဲ႕ အေလာင္းေပၚတက္
(၇၅)ၾကိမ္ေၿမာက္ ငွက္ေတြေတာင္မွ
ဂုဏ္ၿပဳသီခ်င္းဆိုၾကေပါ့။
(၂)
ၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ
အိမ္ၿပန္ဖို႔ရာ ငွက္ေတြလမ္းေလွ်ာက္
ကိုယ့္တုတ္ေကာက္ ကိုယ္ယူလာရမယ့္ ညီလာခံ
(ဟုတ္တယ္ေလ)
အေတာင္ပံေတြရေပမယ့္
သူတို႔ ပ်ံမွ မပ်ံသန္းႏိုင္ၾကတာပဲ။ ။
၁၉၉၅

မင္းခိုက္စိုးစန္
ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၃)

ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔အတြက္ ကဗ်ာေတြတတ္ႏိုင္သေလာက္ ရိုက္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ရွားပါးမယ္ထင္တဲ့ ကဗ်ာေတြကို ေရြးေပးလိုက္ပါတယ္။ ၿမင္ေနက် မဟုတ္ ၊ဟိုမွာဒီမွာ ၿပန္မပါ၊ စာအုပ္စု မထုတ္ရေသးတဲ့ ကဗ်ာေတြကို ဆိုလိုတာပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

ပြဲေတာ္

Sunday, February 28, 2010

ခုတေလာ ပြဲေတာ္ေတြ ပြဲေတာ္ေပ်ာ္ေတြ မ်က္လံုးေပၚေအာင္ မၿပံဳးရဲသူေတြ လူရာဝင္ခ်င္တဲ့ အေရာအေႏွာေတြ သံုးခြက္တစ္ခြက္တင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြ ေမာ့ၾကည့္ ငု႔ံၾကည့္စရာမလုိတဲ့ အရိပ္သံုးပါးေတြ စိတ္ပါ လက္ပါေၾကကြဲမႈေတြကို ေတြ႕ေနရေတာ့ ဒီကဗ်ာေလးကို သတိရမိတယ္။ ေသာင္းေၿပာင္းထဲက ၿပန္ကူးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသန္႔စင္ဆံုး ရယ္သံ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကေလးထဲကပါ။ အားလံုးလည္း ခံစားႏိုင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။


ပြဲေတာ္

မီးပံုၾကီး ပိုမိုၿမင့္မားလာေအာင္
ေရအဆံုးကုန္းတစ္ဝက္ ေန႔ရက္မ်ားကို ပစ္ထည့္
သံုးခြက္တစ္ခြက္တင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမ်ားကိုလည္း တရုန္းရုန္းပစ္ထည့္
သံုးရာသီ အာသီသမ်ားကို အေတာမသတ္ပစ္ထည့္
လူရာဝင္ခ်င္တဲ့ အေရာအေႏွာမ်ားကို ေတာက္ေတာက္ပပ ပစ္ထည့္
ေမာ့ၾကည့္စရာ ငု႔ံၾကည့္စရာ မလိုအပ္ေသာ အရိပ္သံုးပါးကို ပစ္ထည့္
မတင္းက်ပ္ေသာ မေလ်ာ့ပါးေသာ
မပိုေသာ မလိုေသာ ဓာတ္ၾကီးေလးပါးကို ပစ္ထည့္
ငါတုိ႔ အရည္ေပ်ာ္က်လုနီးပါး စိတ္ပါလက္ပါ ေၾကကြဲေနၾကတယ္
အခ်ိန္ယူ ဝိုင္းစက္ၿပည့္တင္းလာတဲ့ လၿပည ့္ည တစ္ညက
မီးပံုပြဲတစ္ပြဲမွာ
ငါတို႔ အဖိတ္ဖိတ္အစင္စင္ လြင့္ပ်ံေနခဲ့ၾကေပါ့
မဖံုးႏိုင္ မဖိႏိုင္ မာန္ဖီမႈမ်ားကို လိပ္ၿပာလွေအာင္
ငါတို႔ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ၾက။
ဟိုးအေဝး ေတာင္တန္းရိပ္ေပၚက
အက္ေၾကာင္းေတြ ထေနတဲ့ လွလွပပအိပ္မက္တစ္စင္းရဲ႕
အသံတိတ္ေခၚသံကို အစိမ္းသက္သက္ရင္နဲ႔ၾကားနာခဲ့ၾကရ။
ရင္နဲ႔ ခံစားခ်က္နဲ႔ သဟဇာတ မၿဖစ္ပဲ
အေပၚယံတင္းေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြထဲ
အေၿပးအလႊား ကၽြံက်ေနခ်င္ခဲ့ၾက
အဲသလို ဝံပုေလြေတြပါပဲ
အူသံရွည္ေတာအုပ္ၾကီးထဲ ေတာက္ေလာင္ၾက
အရုဏ္တက္လာခ်ိန္ထိ အမွားအယြင္းေတြရဲ႕
သေကၤတ တစ္ခုလို ကၽြမး္ေလာင္ေနခဲ့ၾက
ကမၻာ မီးေလာင္ေနခ်ိန္မွာ နာတာရွည္ အလြမ္းေတြကို
တေသာေသာ ခ်နင္းပစ္ခဲ့ၾက
တစ္ခုပဲ
ပြဲေတာ္မွာ
ငါတုိ႔
မ်က္လံုးေပၚေအာင္ မၿပံဳးရဲခဲ့ၾကဘူး။ ။

ႏိုင္မြန္ေအာင္သြင္
၂၀၀၂၊ ေမ ေသာင္းေၿပာင္းေထြလာ

ငါ့ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းသို႔ ႏႈတ္ဆက္စကား

Tuesday, February 2, 2010

ႏႈတ္ဆက္စကား

တံတားကေလး က်ိဳးရင္လည္း က်ိဳးတဲ့အတိုင္း ရွိေစေတာ့
ကမ္းပါးကေလးၿပိဳရင္လည္း ၿပိဳတဲ့အတိုင္းရွိေစေတာ့
ရိုးသားၿခင္းေလာက္ ဘယ္အရသာမွ မခ်ိဳၿမိန္ႏိုင္ဘူး
အမွန္တရားကို
ဘယ္ဘုရားမွ မၿမင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္လည္း ရွိေစေတာ့
ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြ ပ်က္စီးလြယ္တဲ့ဘဝမွာ
သံဆူးခံထားရတဲ့ သစ္သားေလး တစ္ခ်ပ္ပါ
မေပ်ာ္ရႊင္မႈကို
ဘယ္ဖုန္းနံပါတ္ဆက္ၿပီးတုိင္ရမွာတဲ့လဲ
ဟာသေတြနဲ႔ အကၽြမ္းတဝင္မရွိေတာ့
ၿဖစ္ၿခင္း ပ်က္ၿခင္းေတြမွာလည္း ရယ္သြမ္းေသြးမေနႏိုင္ပါဘူး
မၿဖစ္ႏိုင္တာေတြ သိပ္မ်ားလြန္းေတာ့လည္း
အပြန္းအပဲ့ေတြ အနာအဆာေတြနဲ႔ ၾကီးက်ယ္ခန္းနားလို႔
ဒီလို
ကမၻာကြယ္မယ္မွန္းသိသိနဲ႔
ဘဝကို အေရာင္လက္သြားေအာင္
ေရႊခ်ခ်င္ခဲ့သူ
ကိုယ္ဟာ
ဒုကၡလို႔ မၿမင္ႏိုင္ေအာင္ပဲ အေမွာင္မွာ လင္းက်င္းခဲ့ပါတယ္
အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေတာ့။
ဥတၱရာေအာင္
၂၀၀၆ ဧၿပီ idea

ငါ့ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္း

အဓိပၸာယ္မရွိတာကိုက အဓိပၸာယ္ရွိေနတာ
အဓိပၸာယ္ .. ဟုတ္တယ္ အဓိပၸာယ္
ခုတေလာ အဓိပၸာယ္က ေကာ္ဖီေရာင္ထေနတဲ့ စားပဲြတစ္လံုးပါပဲ
ဂနာမၿငိမ္... ဖ်တ္ဖ်တ္လူး... မီးလွ်ံလို ယိုင္ထိုးစိတ္ကူးကို ဖုိထိုးၿပီးထိုင္ေနေပါ့
တစ္ခုခုနဲ႔ ၿငိေနသလားဆိုေတာ့...
စိတ္ကေလး အသံတခၽြင္ခၽြင္ ၿမည္ဟည္းထပံု .. ရင္ဘတ္ထဲ ေတာမီးေလာင္ရပံုမ်ား.. ေၾသာ္ အဆန္းတၾကယ္
ဝက္သားဆီခ်က္ေကာ္ဖီ၊လီမြန္တီးအေအး၊ေဆးလိပ္တစ္ပြဲ၊ေရေႏြးကိုေတာ့ ဟိုခ်ာတိတ္နဲ႔ပို႔ခိုင္းလိုက္မယ္
အဲဒီလို... အဲဒီလို ... အဲဒီလိုမ်ိဳး ...
ခုမိုးၿပိဳတယ္ .. ေတာ္ၾကာ ေနသာတယ္ .. ခဏေန ေရၾကီးသြားၿပန္ေရာ ..တကယ့္ အဓိပၸာယ္ပဲ
အဓိပၸာယ္ ..ဟုတ္တယ္ .. တကယ့္ အဓိပၸာယ္ပဲ
ထင္တာေတြခ်ည္း မုန္႔လံုးစကၠဴကပ္ ေၿပာေၿပာေန .. အရသာကိုေလနဲ႔လ်က္ၿပီးခ်ိဳမေနနဲ႔
ၾကည့္ .. ဆိုင္းဘုတ္.. ေမာင္းမယ္ဆို ဒီယဥ္ေက်းမႈမ်ိဳးက တစ္လမ္းေမာင္းပဲ
သတိလမ္းလႊဲမွ သြားပါ..ေရွ႕ကိုက္တစ္ရာတြင္ ရထားလမ္းကူးရွိသည္.. ေက်ာင္းရွိသည္ၿဖည္းၿဖည္းေမာင္း ..စသၿဖင့္..
ညာဖက္မ်ားေကြ႕ခ်လိုက္ရင္ သက္သာရာရမယ္လို႔မ်ားထင္ေနသလား...ထင္မ်ား ထင္ေနသလား
အခ်စ္က ဟြန္းမတီးပဲေကြ႕လာတတ္တဲ့ကားအကြာအေဝး မိုင္တိုင္ ၁၅၀၀မွာယာဥ္တိုက္မႈမ်ားၿဖစ္ပြားခဲ့တယ္ဆိုရင္
အေၿခအေနဟာ ဘာအေၿခအေနလဲ အေၿခအေနဆိုတာ လူပဲ လူဆိုတာ အေၿခအေနပဲေလ
မၿမင္ဘူးလား..စည္းေဘာင္နဲ႔ ..အကန္႔အသတ္နဲ႔..အကာအရံနဲ႔..ပိုက္နက္ကို မ်က္စပစ္တာလည္း ..
ၿပစ္မႈတစ္ခုကို မသမာမႈနဲ႔ က်ဴးလြန္ေနတာပဲ
ဟူး............. အဓိပၸာယ္ပဲ၊ အဓိပၸာယ္.. ဟုတ္တယ္ တကယ့္ အဓိပၸာယ္ပဲ
ဒီမွာမင္းထိုင္ခံု..ဟိုမွာ သူ႔စားပြဲ.. သူ႔ခ်စ္သူကေတာ့ ခံုအဖ်ားမွာတင္ထားတဲ့ခြက္ေပါ့..အခ်ိန္မေရြး..
ခြမ္း...ကနဲက်ကြဲသြားႏိုင္ပါတယ္
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန...ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန..ဟုတ္တယ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန.. အၿမဲေပ်ာ္ေပ်ာ္သာေန
ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား အဓိပၸာယ္ မရွိတာကိုက အဓိပၸာယ္ရွိေနတာပဲေလ............။ ။
ဥတၱရာေအာင္
၂၀၀၉ ၊ဒီဇင္ဘာ idea

ပန္းႏုေရာင္အိပ္မက္

Saturday, December 5, 2009

ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ မညာေသာႏွလံုးသားၿဖင့္ ေတြ႕ရွိခ်က္

(၁)
ခုလိုကာလ
ခဏေတာ့ေနပါေစ
ေနအလာအလင္းၿဖန္းရင္
နန္းဇာတိရုပ္ေပၚလိမ့္မယ္။
က်င္လံု လို
အလုိေတာ္ရိဇာတ္ေကာင္ကမွ
ၾကည့္ရေကာင္းပါေသးတယ္ ။
(၂)
အခုတေလာ
ေခတ္အစားဆံုး
ဧရာမလႈပ္ရွားမႈဟာ
အစည္းအေဝးပါပဲ ။
ဒါလဲ
ေရာဂါပဲ လို႔
ငါ့ရဲေဘာ္ကေၿပာဖူးတယ္။
(၃)
ဒီေကာင္က
ေၾကာင္တယ္
ေဖာက္ၿပန္တယ္...တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ေတာ္လွန္တယ္
မွန္ကန္တယ္တဲ့
သတင္းေပး..နဲ႔
မိတ္ဖြဲ႕ခဲ့သူက
သူရသတၱိၾကီးမားစြာ
အခန္းမွာမရွိသူအား
စြဲခ်က္မ်ား တင္ရဲ႕။
စာစဖတ္ခါစ
အစည္းအေဝးတက္ေလ့က်င့္သူ
စကားေၿပာေလ့က်င့္သူ
လူမမယ္တစ္စုဟာလည္း
ဟုတ္ပါတယ္... တဲ့။
ေထာက္ခံပါတယ္တဲ့ ..
ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႔ ထေအာ္တယ္။
(၄)
ေၾသာ္
ဇလုပ္ၿပသံ
အပုတ္ခ်သံ
ပုတ္ခတ္သံ ခုတ္ၿဖတ္သံမ်ား
ရန္ကုန္မွာ
သံစံုၿမည္ဟည္း
ေတာ္လွန္ေရးၾကီးတစ္ခုေပါေလ။
(၅)



(၆)
ပါလီမန္ေခတ္
အသံခ်ဲ႕ဓါတ္ခြက္နဲ႔
ဆက္သြယ္တဲ့အလုပ္
လုပ္ေနသူေတြလဲ
လုပ္ေနတာပါပဲ။
သူရဲေကာင္းမ်ား
စကားႏႈတ္ဆိတ္
အလုပ္ၾကိတ္လုပ္သြားခဲ့တယ္။
ငါဦးခိုက္ရွိခိုးမယ္။
(၇)
အို ..သူရဲေကာင္းတုိ႔
ေၿခအစံုမွ
ေၿမတစ္မႈန္က်န္ရစ္
ေအာင္ခ်ိမ့္ ၿဖစ္တယ္။
တစ္ေလာကလံုး
အက်ည္းတန္ဆံုးအရာဟာ
သစၥာေဖာက္မ်က္ခြက္ၿဖစ္တယ္။ ။
ေအာင္ခ်ိမ့္
(ပန္းႏုေရာင္အိပ္မက္ ကဗ်ာစုမွ)


ငိုေၾကြးေနတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္

ဆြတ္ပ်ံ႕ခ်ိဳေအးတဲ့
ေတးသံေတြကို
ငါခ်စ္တယ္။

သမီးေလးရဲ႕
ငိုေၾကြးသံဟာ
ကဗ်ာခံစားမႈအလား
ႏွလံုးသားထက္
နက္ရိႈင္းစြာစူးဝင္
ရင္ခုန္ရၿပီ။

ိငိုၿခင္းနဲ႔ရယ္ၿခင္းမွာ
အပ္တစ္ဖ်ားစာပဲ
အေၿပာင္းအလဲၿမန္
နက္ၿဖန္ရဲ႕အသစ္
ကေန႔အၿဖစ္ကို
ၿမိဳဝါးသြားပါလိမ့္မယ္။

ဇန္နဝါရီ
မပီမသၿမင္ကြင္း
ႏွင္းကာလရဲ႕
ညအခါမွာ
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဖြားၿမင္တယ္။

အို႔အို႔ေအးေအး
တိတ္ပါ့ကေလးရယ္
မိခင္ငယ္ရဲ႕ေတး
ရင္ေအးစရာ။

မၾကာမီ
ရာသီမ်ားစြာ
ထြက္ခြာစုန္ဆန္
နက္ၿဖန္ရဲ႕လက္တစ္ေခ်ာင္း
စုေဆာင္းမိမယ္။

ခုေနခါေတာ့
ငိုေၾကြးတဲ့ေတးဟာလည္း
သဲလိႈက္စူးနစ္
ခ်စ္စရာကြယ္။ ။

ေဖာ္ေဝး
(ပန္းႏုေရာင္အိပ္မက္ ကဗ်ာစုမွ..)




အဲဒီ လက္ေရးဖေယာင္းစာအုပ္ကေလးကို ဆရာေဆာင္းဝင္းလတ္ ဆီက ရထားခဲ့တာပါ။ ၁၉၉၁ခုႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကထင္ပါတယ္။ဒီေနရာကေန ဆရာေဆာင္းကို မွတ္မွတ္ရရေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ႏိုဝင္ဘာ

Thursday, November 19, 2009

image source


ႏိုဝင္ဘာ


ငါ့ရဲ႕ ေရႊအိပ္မက္ကို
ေၿခက်င္းေတြလို ခြဲစိပ္ဝတ္ဆင္ထားတဲ့မိန္းမ
ၿမဴခိုးနီညိဳေတြၾကားမွာ
စပယ္ကပိုကရိုနဲ႔ ... လွလို႔။

ငါ .. တစ္ပြင့္ၿပီးတစ္ပြင့္ၿပိဳလဲ
ႏွင္း အဆက္ဆက္တိုင္ေအာင္ ေၾကကြဲခဲ့ရေပါ့ ။ ။

တာရာမင္းေဝ
၁၉၉၅၊စက္တင္ဘာ၊ဟန္သစ္

တင္းလြန္းၾကိဳး

Thursday, November 12, 2009

တင္းလြန္းၾကိဳး

တရားအရိပ္၊ပုတီးစိပ္၍
သိုသိပ္ေအးစြာ၊ေနလိုပါလည္း...

ေလၿပန္ေၿခြဖ်က္၊ေၿမေပၚသက္
ရြက္ဝါေလးမ်ား၊လႈပ္ကစားတုိင္း
လႈပ္ရွားရင္မွာ၊ၿငိမ့္ၿငိမ့္ခါမိ ....

ၿမဴရိပ္စိုးတံု၊အခိုးထံု
မိုးမႈန္ေလးမ်ား၊လႈပ္ကစားတိုင္း
လႈပ္ရွားရင္မွာ၊ၿငိမ့္ၿငိမ့္ခါမိ...

ပိေတာက္ခ်ိဳပ်႕ံ၊အစိုဖန္႔
ပန္းနံ႔ေမႊးမ်ား၊လႈပ္ကစားတုိင္း
လႈပ္ရွားရင္မွာ၊ၿငိမ့္ၿငိမ့္ခါမိ...

သိမ့္ခါၿခင္းသည္၊မတည္ၿငိမ္မႈ
အႏုသယ၊သမုဒယဟု
ဆံုးမပါလ်က္၊ထိန္းခ်ဳပ္ခက္သည္
ရမၼက္လြန္ၾကိဳး၊တင္းလြန္းစြ ... ။ ။

ဗန္းေမာ္ညိဳႏြဲ႕
၁၉၉၀၊ဧၿပီ၊ရႈမဝ


ဒီေန႔ ဖိုးခြား ဆီက သတင္းတစ္ခုရပါတယ္။ ဆရာဗန္းေမာ္ညိဳႏြဲ႕ ဆံုးၿပီတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ မွတ္စုထဲပါလာတဲ့
သူ႔ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို သတိတရတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဆရာ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ .. လို႔ ။